تازگي‌ها فكر مي‌كنم ديگر حتي ميهمان پلكانت نيز نيستم.

چقدر دلم براي ديدنت تنگ شده، مي‌خواهم ميهمان چشمانت باشم، دلم را فرش پايت مي‌كنم، و دستانم را قبله‌گاه نگاهت.

ديگر دل براي نديدنت بهانه‌اي ندارد، چشمانم به تيرگي نشسته، هر شب آسمان را گواه دوست داشتنت مي‌گيرد.

حيف كه سهم من از بودنت حسرت ديدارت شده.

دوباره حرف دلم در گلوی لعنتی است

تمام ترسم از این آبروی لعنتی است

 

شبی می‌آیم و دل می‌زنم به دریاها

و این بزرگترین آرزوی لعنتی است

 

زمین چه می‌شود ... آه ای خدای جاودگر!

بگو چه در پی این کهنه‌گوی لعنتی است

 

زمان به صلح و صفا ختم می‌شود، هرچند

زمین پر از بشر تندخوی لعنتی است

 

چگونه سنگ شوم تا مرا ترک نزنند

که هرچه سنگ در این سمت‌وسوی لعنتی است ...

 

چگونه سنگ شوم وقتی عاشقم ... وقتی

همیشه در دل من های و هوی لعنتی است

 

به خود می‌آیم از آهنگ‌های تند نوار

که باز حاکی از «I love you» لعنتی است

 

بس است! شعر مرا ناتمام بگذارید

زمان، زمانه‌ی این آبروی لعنتی است

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

بگذار دنیای همین طور بماند...

من پشت حصار ثانیه ها می مانم و منتظر آمدنت هستم به همین دیدار تو قانعم به دیدن چشمانت به خداحافظی هایت....

بگذار دنیا همان طور که تو دوست داری بماند...

بگذار زمان با هر که دوست داری مدارا کند.

دیگر نمی گویم دوستت دارم تا تو باورم کنی.

خسته ام....

روحم آزرده شده....

بگذار بمانم... در پشت قصه های مادر بزرگ بگذار بمانم....

می مانم بدون حضور تو....

خواهش می کنم... نرو

نمی گویم مال من شو....

بمان....

نرو

واژه هایم را از ذهنم پس می گیرم و قربانی قدم هایت می کنم...

انگار مسافر پلك‌هايم شده‌اي، قلبم ديگر ثانيه‌ها را همراهي نمي‌كنند.

انگار قرار نيست ديگر باران روي گونه‌هايم جاري شود.

دستانم همسفر دستانت باشد و چشمانم نغمه‌خوان چشمانت.

چشم‌هايم را مي‌خواهم سراب چشمانت كنم.

مي‌دانم كه ديگر فرصتي نيست تا بوسه‌هايم را نثار گرمي دستانت كنم.

فرصت‌ها  ديگر سوار بر گذشته شدند و به دست فراموشي سپرده شدند.

فردا ديگر سردي خاك است كه مرا در آغوش مي‌گيرند اما ميان همان بستر با چشمان خاموشم و لب‌هاي سردم فرياد مي‌زنم دوستت دارم.

خدا رحمت كند دلم را

ديروز ورق‌ پاره‌هايش را برايت فرستاد تا سكوتش را يك‌بار ديگر در چشمان تو فرياد بزند.

تقويم را كه ورق زده‌ام چهارشنبه سوري نديدم، اما انگار امروز خانه‌ي تو آتش چهارشنبه سوري به پاست.

بنازم وفاي آتش را كه بر سينه‌ي آبي آسمان با سياهي نوشت دوستت دارم

خوب كه فكر مي‌كنم مي‌بينم كودكي ميان قصه‌هاي مادر بزرگ جا ماند.

ميان قصه‌هاي هر شب مادربزرگ كه هر شب زير گوشم زمزمه مي‌كرد: يكي بود، يكي نبود، هميشه ميان قصه‌هاي مادر بزرگ يكي بود و يكي نبود و هيچ وقت او كه بود به دنبال او كه نبود نمي‌گشت، هميشه مي‌خواستم بدانم او كه نبود كيست، از چند روز بعد من گشتم دنبال او كه نبود، ميان ورق‌هاي كتابم، ميان برگ‌هاي درخت، همه جا را گشتم به دنبال او كه نبود، انگار او كه نبود قصد پيدا شدن نداشت، حتي براي من كه دنبالش بودم، بزرگ‌تر شدم؛ ديدم راست است هميشه يكي هست و يكي نيست، غم بود و شادي نبود، رنج بود و آسايش نبود، عشق بود و معشوق نبود، و يك روز مادر بود و پدر نبود،

وقتي شيون‌هاي مادر را بر سر گور جواني‌اش ديدم، و اولين چين‌ها را روي صورتش ديدم، باز ديدم پيري هست و عشق جواني نيست،

حتي چند روز پيش كه روي آسفالت خيابان شانه‌هايم حتي تحمل كشيدن بار قطرات پاك باران را نداشت ديدم سراب هست و باران نيست.....

اما امروز كه بعد از اين همه مدت او كه نبود را پيدا كردم، و كلي بالا و پايين رفتم و به آخر قصه رسيدم ....

ديدم كه قصه‌ي ما دروغ بود و كلاغه به خونش نرسيد.

 

******

 

بد جور برایت دل تنگم نمی خواهم گناه ندیدنت را به دوش لحظه ها بیندازم که تمام گناه ها از آن من است و از دوست داشتنم می دانم تمام این مکافات همه گناه دوست داشتن توست.

کاش می دانستی چقدر تشنه ی دیدار تو هستم کاش می دانم هر شب که چشمانت را میان خواب نقاشی می کنم هر شب بوسه ای بر تصویرت می زنم شاید هر صبحگاه که می بینی مژگانت خیس همه از گریه های شبانه ی من است.

چقدر دستانم هوای گرمی آغوشت را دارد بر چشمانت بوسه می زنم و جمله ها را به هم زنجیر می کنم و می گویم دوستت دارم.

****

مي‌دانم كه امروز مي‌آيي و من به يمن قدم‌هاي زيبايت تمام اين‌خانه را آب و جارو مي‌كنم.

مي‌دانم كه مي‌آيي و من بي‌آن‌كه به قربانگاه روم اسماعيل وار زير قدم‌هايت قرباني مي‌شوم.

تو امروز مسيحايي  روح مرده‌ مني.

امروز همه را به تو تقديم مي‌دارم.

اي..................

نمي‌دانم چرا ديگر توان نگاه كردن به چشمان تو را ندارم، حتي در رؤياهايم وقتي به تو نگاه مي‌كنم دستانم مي‌لرزد انگار مرده‌اي متحرك روبه‌رويت مي‌ايستم بي‌آن‌كه به چشمانت بنگرم تو را در آغوش مي‌گيرم وچشم‌هايت را سجده مي‌كنم.

آن دم مسيحايي‌ات را مي‌خواهم تا در كالبدم بدمد شايد روح مرده‌ام را زنده‌گرداند.

كاش تمام هستي‌ام را در چشمانت مي‌ريختم و هديه مي‌دادم به قلبت.

ديگر در خودم توان ديدنت را نمي‌يابم.

كاش بار ديگر در من جلوه‌گر مي‌شدي

اي تمام وجودم.

باز با تمام توان فرياد مي‌زنم دوستت دارم.

 

اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم

چند وقتيست كه هر شب به تو مي‌انديشم

به تو آري به همان منظر دور

به همان سبز صميمي به همان باغ بلور

به نفس‌هاي تو در سايه‌ي سنگين سكوت

به سخن‌هاي تو با لهجه‌ي شيرين سكوت

شبحي چند شب است آفت جانم شده است

اول نام كسي ورد زبانم شده است

در من انگار كسي در پي انكار من است

يك نفر مثل خودم، عاشق ديدار من است

يك نفر ساده چنان ساده كه از سادگي‌اش

مي‌توان يك شبه پي برد به دلدادگي‌اش

يك نفر سبز چنان سبز كه از سر سبزيش

مي‌توان پل زد از احساس خدا تا دل خويش

شبحي چند شب است آفت جانم شده است

اول نام كسي ورد زبانم شده است

آي بي‌رنگ‌تر از آينه يك لحظه بايست

راستي اين شبح هر شبه تصوير تو نيست

اگر اين جادثه هر شب تصوير تو نيست

پس چرا رنگ تو آيينه اين قدر يكيست

حتم دارم كه تويي آن شبح آينه پوش

عاشقي جرم قشنگي است به انكار نكوش

آري آن سايه‌ كه شب آفت جانم شده بود

آن الفبا كه همه ورد زبانم شده بود

اينك از پشت دل آينه پيدا شده است

و تماشاگر این خيل تماشا شده است

آن الفباي دبستاني دلخواه تويي

عشق من آن شبح شاد شبانگاه تويي

 «بهروز یاسمی»

تقديم به تو با تمام سادگي‌ام

تمام طول مسير عقل و دل مي‌جنگيدند، دل بهانه‌ات مي‌گرفت و عقل دليل مي‌آورد، دل ديگر نمي‌توانست تو را نبيند، نمي‌دانم عقل اين همه دليل را از كجا مي‌آورد، اما من مانده بودم بينشان.

دل را چه كنم، دل ديگر طاقت ندارم، گفت به تو بگويم، اگر چشمانم را مي‌خواهي به آب نگاه كن تا چشمان مرا ببيني، مي‌گفت چشمانم را آن‌جا، جا گذاشته‌ام تا بيايي و ببيني.

خداوندا! او را چگونه راضي كنم، چگونه بگويم كه تو، تويي كه دل اين‌قدر بهانه‌ات را مي‌گيرد، تنها تنهايي را نصيب من كرده، اين‌قدر بهانه نگير كه ...

دلم سخت بهانه‌ات را گرفته او را چه كنم، چگونه برايش لالايي بخوانم تا بخوابد و هيچ‌گاه برنخيزد، چگونه بگويم كه آسمان زندگيم ستاره‌اي ندارد، چگونه بگويم كه ستاره‌ام سال‌هاست فراموشم كرد.

بيا، بيا و اين دل را به گور فراموشي بسپار همان طور كه سال‌هاست سپرده‌اي، بيا و امروز چنان به خاكش بسپار كه ديگر بهانه‌ات نگيرد، بيا و ميان سردي خاك او را ........

کاش دل می دانست که سهم پرستوی همین مهاجرت است بهار و پاییز نمی شناسد که پرستوی را خانه ای نیست که بیاساید و شریکی نیست که سرش را به بالین بگیرد...

بیا و تمام این چیزها را به دل بگو...

دلم سخت بهانه ات را دارد

 

دنیای این روزای من هم قد تنپوشم شده
اینقدر دورم از تو که دنیا فراموشم شده

دنیای این روزای من درگیر تنهایی شده
تنها مدارا می کنیم دنیا عجب جایی شده

هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن میکنم
آینده این خونه را با شمع روشن میکنم

در حسرت فردای تو تقویمو پر می کنم
هر روز این تنهایی را فردا تصور میکنم

هم سنگ این روزای من تنها شبم تاریک نیست
"اینجا بجز دوری تو چیزی به من نزدیک نیست"

 

مي‌داني و مي‌دانم كه مي‌داني كه فقط براي تو مي‌نويسم.

هر گام كه بر مي‌داشت به عقب برمي‌گشت كارواني كوچك به همراه داشت مي‌رفت تا به صحراي عشق برود و دعاي عشق بخواند انگار آخرين منزلگاه عشق است اما مي‌دانست كه بعد از اين بايد وارد ميدان امتحان شود.

آغاز كرد دعايش را ...

الحمدا... الذي ليس لقضائه دافع...

و خوب مي‌دانست كه قضا و قدر او در اين سفر است. باز برمي‌گشت به كودكش مي‌نگريست كه چه آرام در آغوش مادر آرميده دعا مي‌خواند و با معشوق يگانه‌اش درد دل مي‌كرد...

به آسمان نگاه كرد، انگار كه آبي آسمان را نمي‌ديد و سردي و گرمي هوا را نمي‌فهميد هر چه بود عشق به معشوق بود...

الحمد الله الذي لم يتخذ و لدا فيكون موروثا و لم يكن له شريك في ملكه ..

آري به يقين رسيده و از يقين گذشته بود كه شريكي ندارد معبود و معشوق او..

آب از ديدگانش چون سيل جاري بود و عشق فوران مي‌كرد از وجودش...

ديگر به پايان رسيده بود زمزمه‌هاي او و معبودش

لا اله الا انت وحدك لا شريف لك الحمد و انت علي كل شي قدير يا رب يا رب

و آن قدر يا رب گفت تا توان توانش آب شد و از ديدگانش خارج شد.

بايد مي‌رفت بايد تمام مي‌كرد و به جانب ميدان امتحان مي‌رفت...

برگشت به يك يك يارانش نگريست به او كه ياريگرش بود به او كه عمود خيمه‌ها بود به او هنوز واژه‌ي برادر از لبانش جاري نشده بود، شمشير را كه در هوا مي‌چرخاند پدر را به خاطر مي‌آورد و داستان خيبر را.....

آه كه خواهر او كه اگر يك روز نمي‌ديدش انگار دنيايي نبود...

آه كودكم، نازدانه‌ي پدر، دختر شيرين زبانم، نام پدر را بر زبان بياورد... تا پدر يك بار ديگر صداي نازنينت را بشنود..

پسركم دلبندكم بيا شير بنوش آب بخور..... كه ديگر مجالي نيست...

خداوندا اين چه سرزميني است انگار آتش از آن مي‌بارد....

انگار كه قحطي مردانگي تمامش را فرا گرفته....

و مرد رفت و رفت و در دل تاريخ جاودانه شد با 72 تن يار و برادري به وسعت آسمان و وفاداريش در تمام عرصه ها ماند...

 

 

سفر به خیر

به کجا چنین شتابان؟

گون ازنسیم پرسید.

دل من گرفته زین جا

هوس سفر نداری

زغبار این بیابان؟

همه آرزویم اما

چه کنم که بسته پایم

به کجا چنین شتابان؟

به هرآن کجا که باشد به از این سرا سرایم.

سفرت به خیر!اماتوودوستی خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران

برسان سلام ما را!

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

	هوالمحبوب چرانميكشد مراخداي چشمهاي تو ميان آب و آتشم.براي چشمهاي تو قسم به ساحت غزل دقيقه اي هزاربار دلم عجيب ميكند هواي چشمهاي تو ------------------------------------------- نميگيردكسي جزغم سراغ خانه مارا به سختي جغدپيداميكندويرانه ما را ازآن شادم كه مي آيدغمش هرشب به بالينم ازآن ترسم كه غم هم گم كندكاشانه مارا --------------------------------------------- من شمع جانگدازم,توصبح جانفزايي سوزم گرت نبينم.ميرم چورخ نمايي نزديك اينچنينم. دورآنچنان كه گفتم نه تاب وصل دارم.نه طاقت جدايي

	هوالمحبوب شاهد مرگ غم‎انگيز بهارم چه كنم ابر دلتنگم اگر سخت نبارم چه كنم نيست از هيچ طرف راه برون شد ز شبم زلف افشان تو گرديده حصارم چه كنم از ازل ايل و تبارم همه عاشق بودند سخت دلبسته اين ايل و تبارم چه كنم من كزين فاصله غارت شده چشم توام چون به ديدار تو افتد سر و كارم چه كنم يك به يك با مژه‎هايت دل من مشغول است ميله‎هاي قفسم را نشمارم چه كنم   """"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

	هوالمحبوب تو را من چشم در راهم شباهنگام که می گیرند در شاخِ «تلاجن»سایه ها رنگ سیاهی وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم؛ تو را من چشم در راهم.   شباهنگام،درآن دم،که بر جاده.درّه هاچون مرده مارانخفتگان اند؛ درآن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سروکوهی دام، گَرَم یادآوری یانه،من ازیادت نمی کاهم؛ تو را من چشم در راهم.     """"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

	هوالمحبوب حرفهای ما هنوز ناتمام تا نگاه می کنی : وقت رفتن است باز هم همان حکایت همیشگی ! پیش از آن که با خبر شوی لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود آی . . . ای دریغ و حسرت همیشگی! ناگهان چقدر زود دیر می شود !                                                                                            قيصرامين پور   """"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

	هوالمحبوب با تو گفتم :‌ "حذر از عشق؟ ندانم! سفر از پيش تو؟‌ هرگز نتوانم! روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد چون كبوتر لب بام تو نشستم، تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم" باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...! اشكي ازشاخه فرو ريخت مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت! اشك در چشم تو لرزيد ماه بر عشق تو خنديد، يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم پاي در دامن اندوه كشيدم نگسستم ، نرميدم رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم! بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!     """"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

	هوالمحبوب دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به ميهمانی گلهای باغ می آورد و گيسوان بلندش را به بادها می داد و دستهای سپيدش را به آب می بخشيد دلم برای کسی تنگ است که چشمهای قشنگش را به عمق آبی دريای واژگون می دوخت و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند دلم برای کسی تنگ است که همچو کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت و مهربانی را نثار من می کرد دلم برای کسی تنگ است که تا شمال ترين شمال با من رفت و در جنوب ترين جنوب با من بود کسی که بی من ماند کسی که با من نيست کسی که . . . - دگر کافی ست.

 

 

 

اسم من چيست؟خدايا چه کنم،يادم نيست! امشب آماده شدم تا چه کنم؟يادم نيست! من که همسايه ي نزديک شقايق بودم، پا شدم آمدم اينجا چه کنم؟يادم نيست! من چرا از تو بريدم؟وچرا برگشتم؟ وبنا شد که دلم را چه کنم؟يادم نيست! من نشاني دل دربه درم را،زيبا از تو پرسيده ام ،اما چه کنم؟يادم نيست! اين نوشته غزل کيست که من مي خوانم؟ اسم او چيست؟خدايا چه کنم؟يادم نيست!

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

کجا بودم ... کجا هستم

مپرس از اعتبار من دگر از رنگ و رو رفتم... دریغا از رفیقانم مرا بیگانه می خواهند مرا چون شمع کشتند و چنان پروانه می خواهند کسی که از صدا می گفت به لب مهر سکوتم زد. مرا بالای بالا برد ولی سنگ سقوطم زد به هر یاری که رو کردم یه دشنه در دلم می کاشت هراس هر نفس مردن مرا هرگز رها نگذاشت به جبران کدام نیرنگ؟ به من سنگ ریا خورده به تاوان کدامین جنگ ؟ به تن سنگ ریا خورده سکوتم حرفها دارد ولی چشم ودهان بستم ببین ای خوب دیروزی کجا بودم کجا هستم!!!

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

تنهايي

چنان دل كندم از دنيا كه شكلم شكل تنهايي است ببين مرگ مرا در خويش كه مرگ من تماشايي است مرا در اوج ميخواهي تماشا كن، تماشا كن دروغين بودم از ديروز مرا امروز حاشا كن در اين دنيا كه حتي ابر نميگريد به حال ما همه از من گريزانند تو هم بگذر از اين تنها فقط اسمي به جا مانده از آنچه بودم و هستم دلم چون دفترم خالي قلم خشكيده در دستم شگفتا از عزيزاني كه هم آواز من بودند به سوي اوج ويراني پل پرواز من بودند گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم رفيقان يك به يك رفتند مرا با خود رها كردند همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

ماندن یا رفتن ... ؟

میان ماندن و رفتن یکی را دوست دارم لیک حیرانم نمی دانم کدامش را؟ فقط آنقدر می دانم میان ماندن و رفتن یکی را برگزیدن سخت دشوار است   سخن را ساده تر گویم اجل آنسو نوای شور می خواند دل از هنگامه ی رفتن نمی ترسد ولی هرگز نمی خواهد میان ماندن و رفتن یکی را فرق بگذارد   زمان تنگ است و در افکار می رقصد حیاط و باغچه٬ کوچه نوای بچگی٬ بازی غبارِ زندگی٬ فرزند اما من نمی دانم کدامش را؟ ماندن یا که رفتن دوست می دارم؟! شعری از علی اکبر شاه محمدی

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

شکست عشق

من پذیرفتم شکست خویش را پندهای عقل دور اندیش را من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل درد آشنا دیوانه است می روم از رفتن من شاد باش از عذاب دیدنم آزاد باش گرچه تو زودتر از من می روی آرزو دارم ولی عاشق شوی آرزو دارم بفهمی درد را تلخی برخوردهای سرد را ...

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

من عاشق چشمت شدم

وقتي گريبان عدم با دست خلقت مي دريد وقتي عدم چشم تو را هيچ از ازل مي آفريد وقتي زمين ناز تو را در آسمانها مي كشيد وقتي عطش طعم تو را با اشكهايم مي چشيد من عاشق چشمت شدم، نه عقل بود و نه دلي چيزي نمي دانم از اين ديوانگي و عاقلي يك آن بُد اين عاشق شدن، دنيا همان يك لحظه بود آن دم كه چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود وقتي كه من عاشق شدم، شيطان به نامم سجده كرد آدم زميني تر شد و عالم به آدم سجده كرد من بودم و چشمان تو، نه آتشي و نه گلي چيزي نمي دانم از اين ديوانگي و عاقلي

 

 

 

چرا غمناك گشتي اي دل اي دل                   چه آتشناك گشتي اي دل اي دل

مگر بر كوي يارت سر كشيدي                    كه سر بر باد دادي اي دل اي دل

نديدي يك دمي آن همدم دل                     چه بي همدم تو گردي اي دل اي دل

هواي لعل لبهايش تو داري                           چو ياقوتش تو خوني اي دل اي دل

بيا و سر به بالينش تو بگذار                        مگر خوابش ببيني اي دل اي دل

تو بر راهش قدم نه با دلي خون                  مگر بر راهش آري اي دل اي دل

چو دلسنگ است يار سركش تو                   چه پا بر سنگ داري اي دل اي دل؟!

چه آتشناك آهي بركشيدي !                        چو دود آه تاري اي دل اي دل

خدايا صوفي از افتادگان است

مگر دستش بگيري اي دل اي دل

سراينده: صوفي

 

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

خواستي تا خود شناساني به خلق               گنج غم در قلب ما كردي نهان

آشكارا در تجلي بينمت در هر طرف               در درون پرده بودي يك زمان

يك نظر كردي و رخ برتافتي                          آتشت شد آشكارا در نهان

هر چه گشتيم از پيت نايافتيم                     خود مگو در قلب ما گشتي نهان

آنچه ما در كلبه خود داشتيم                       تو به عرش خود نداري يك زمان

ثروت ما يك خدايي چون تو است                 تو نداري اين خدا اندر جهان

هرچه صوفي گويد از وصف غمت

ذره اي باشد نيايد در بيان

 

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 

 

هم به خواب اندر بديدم خواب من            هم زتعبيرش به خواب آگه شدم

يك سوالي بود او را خود جواب                در چنان خوابي كه اندر آن شدم

هم سوال از وصل بود هم وصل او           يا چو هجران كاندر آن واصل شدم

نقش تو در خواب ديدم آن زمان؟             يا كه چون نقشي به خواب آخر شدم؟

هرچه صوفي ديد در خوابش نهان

من عيان كردم  نهان  آخر  شدم

 """"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

ز احوالات حالت با خبر گشتم                   زخود بيرون شدم بي پا و سر گشتم

چو دانستم كه با غم خانه داري                حسادت برده بر غم غم به بر گشتم

به كنج دل چو غم مهمان من شد             به پيشش شاديت را خم كمر گشتم

در افكارم به دنبال تو ميگشتم                  كه در پس كوچه هايش مويه گر گشتم

به بن بست وصال تو گذر كردم                  نفهميدم چرا من با تو برگشتم؟!

شنيدستم كه در فكرت گذر كردم             خيالي در خيالت چون سمر گشتم

ز بس نامهرباني تو من ديدم                     به خود نامهربان از تو بتر گشتم

سياهي آمد از دور آن نبودي تو                 سيه بختي ز شب تاريكتر گشتم

چو گرديدي نهان از چشم صوفي

به گرداب غم اينك همسفر گشتم

زهره منظومه ام برده قرار از دلم                            ربوده تاب از دل و برده توان از دلم

كرده طلوع و بدل آتش هجران زده                         گر كه بپوشد رخش واي بحال دلم

زهره به دور فلك چرخ زنان رخ نمود                      دور به ما كه رسيد روي گرفت از دلم

كاش كه نظمم نبود زهره منظومه اش                      زهره مباشد مباد نظم و قرار دلم

زهره به زيبائيش شهره آفاق شد                             شهره شد اين زهره از سوز و گداز دلم

زهره به «صوفي» نظر كردي و رفتي به ناز

باد كه باز آيي و ناز كني با دلم

به پاي بوس تو اي شاه كشور دلها           دف است نغمه و ساز دل همه دلها

جرس بگوش من اين نغمه ساز ميدارد        كه دل بسوي تو دارند راكبان محملها

زشوق روي تو اي رضايت جانها                 سر از قدم نشناسند در ميان منزلها

چنان مقام رضا در كنار تو ماراست             كه رشك ما ببرند آن رسيده ساحلها

بهشت را هوس جمع اين فقيران است       به اينكه ياد تو آيد درون محفلها

ز رافت تو اگر قطره اي ظهور كند              دري دگر نشناسند بر در تو سائلها

عدالت تو شهنشاه عدل و داد چنان          به اعتراف فكنده سران عادلها

نه اينكه صوفي تو كرده وصف اوصافت        كه وصف كرده همه دشمنان فضائلها

امام رافت و مهري   تويي  امام رضا

كه مهر تو شده در دوزخم چو حائلها

 

 

 

بهاريه اي براي دوستداران بهار سروديم اما اين بهاران بوي بهار نميدهد

به اميد اينكه بار ديگر بهار به ايران زمين باز گردد

و تمام عاشقان دست در دست معشوق به تماشاي بهار آيند.

بهار آمد بهار ما خزان شد                                نگار ما زچشم ما نهان شد

چو گل از شوق بلبل كرده تن چاك               ز هجران ناله‌ام چون بلبلان شد

همه دامن پر از گل كوهساران                         زدستم دامنش بي ارغوان شد

قباي سبز بر تن كرده صحرا                            قباي ما همي خون لبان شد

نگار ما به عيش و نوش در باغ                        به دست مدعي صيد زبان شد

مگر از آه دامنگير «صوفي»

  رقيبم عمر نوشينش  خزان شد

 

 

 

اصولا دخترهای این زمونه هفت - هشت نوع داداش دارند. هر کدوم از داداشاشونو هم واسه یه کاری میخوان.
داداش شماره یک: بچه پولدار
ماشین داره، رستوران خوب میرن باهم! اینترنت 24 ساعته مجانی هم بعنوان اشانتیون بهشون میده.
داداش شماره دو: یه پسر رومانتیک
خوراک درددل بشینن نصفه شبها با هم درد دل کنن و گریه کنن با هم.
داداش شماره سه: بچه خلاف و شر چت روم
هر پسری بخواهد تو اینترنت اذیتشون کنه، خان داداش جون حالشو میگیره.
دادش شماره چهار: از نوع هنری
خوراک رفتن باهم به سینما، تئاتر و موزه و محافل نقد فیلم. بلیط جشنواره فجرشون تضمینیه. موهای این مدل داداش ترجیحا بلنده. به اضافه ریشهایی مدلدار!
داداش شماره پنج: خوش تیپ
خوراک اینه که ببره با خودش به دوستاش پز بده بگه: نگاه کنین، چه داداش جیگری دارم! داداش من خیلی خوش تیپه!
داداش شماره شش: بچه معروف
هر هفته پنجشنبهها یه پارتی دعوتت می کنه. رقصشم خوبه. همه مدله بلده برقصه!
داداش شماره هفت: متخصص کامپیوتر
هر وقت کامپیوترت خراب شد و گند زدی به سر تا پای سختافزار و نرمافزار و هرچیافزار داداش جونت میاد برات درست میکنه!
داداش شماره هشت: بچه مثبت
بچه مودبیه، وقتی میری باهاش بیرون لپهاش سرخ میشه. خوراک اینه ببری به مامانت نشون بدی، بگی مامان جون این دوست پسره منه! مامانت عاشق این جور پسراست.

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

دوستت دارم

شرم از گفتن

حسرت از نگفتن

خاطره هاي سنگين در عبور

از لحظه هاي تلخ غم

وچه سخت است رفتن...

آغوش آسمانم بدون ماه

در حسرت يك نگاه

كه بگويمت با چشمانم

دوستت دارم

دهان باز و زبان سنگين

چقدر اين كلام به بغض فرو برده ام

خواهش دل

تن تب دارم

والتماس به زبان سنگين

كه بگويمت

دوستت دارم

گام هايت سنگين

زمان نفس...نفس ميزند زير گام هايت

التماس يك نگاه شدي

كه بگويمت

دوستت دارم

چه سخت است ياد ناگفته هاي زيبا

بجا ماندن يك دل شيدا

عشق در غباري نا پيدا

در حسرت يك كلام آشنا

كه بگويمت

دوستت دارم

پس نگاه كن

وگوش بده به من

كه بگويمت

دوستت دارم

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

من از پرواز می ترسم
و از کوچ پرستو نیز
و از مرگ شقایق هم
و از تکرار ِ چرخیدن
میان آسمان بی ستاره 
پشت ابرهای سیاه ، می ترسم
من از آن ناله های مادری که اندر سکوت مبهم کوچه
به خود می پیچد از دردِ تبِ باور
و کوچ ِ نابهنگام ِ پرستو
در دل ِ پائیز ، سخت می ترسم
درختان شاهدان مرگ هر فصل اند
و اینک با سکوت مبهم خود برگ می ریزند
من از این برگ ریزان نیز می ترسم
من از خاموشی لب های پر فریاد می ترسم
همان لب ها که در پشتِ نقاب خنده گریانند
من از مردن نمی ترسم
من از سکوتِ نا بهنگام دماوند است که می ترسم .
من از غم ، از جنون
از خون می ترسم .
و دنیا ، پر ز رفتن
رفتنی پنهان و ناپیداست میدانم ،
من از بحران این ناآشکاریها ، می ترسم

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

بگذار تا به لهجه باران بخوانمت    مانند عشق از دل و از جان بخوانمت

تا کوهها صدای مرا منتشر کنند               همراه بادهای پریشان بخوانمت

چشمم سفید گشت و تو از ره نیامدی      یعقوب وار، یوسف کنعان بخوانمت

بگذار تا به یمن ظهورت، بهار محض          بر گوش شاخه های زمستان بخوانمت

آهنگ التهاب سراب است در دلم  بگذار تا به لهجه باران بخوانمت

بار دگر هزار و سیصد و هشتاد و نه

پرید پلک و کسی ضربه ای نزد بر در

و انتظار سکوتی که باز هم نشکست 

حکایتی است که هر جمعه خوانده ایم از سر

دوباره هفته ی من هفت خوان تنهائی است

دوباره قصه ی تلخی که گشته ایم از بر

چقدر بین من و تو .... چقدر فاصله است

تو شرق نابی و ما مغربیم و مغرب تر

تو مثل ابر بهاری ، بهار تشنه ی توست

حریق تشنگی اش را شبی ببار و ببر

نیامدی و بهار از کنار خانه گذشت

و قلب باغچه لرزید و غنچه شد پرپر

چه سال نوری دوری ست سال آمدنت

کجای این شب مسدود می رسم به سحر

اگر تو باز نیایی منم که می آیم

کران کران همه آفاق را به پای خطر

دوباره از که بپرسم؟ مرا شناخته اند

قناری قفس و فالگیر پشت گذر

چه قدر فال گرفتم برای آمدنت

خلاصه ی همه یک شعر بود: شعر سفر

سفر حکایت تلخی ست بی تو تلخ تر است

کجاست خانه ی دورت؟ مرا به خانه ببر

 






اللهم عجل لولیک الفرج

 

 

 

 

---

                       

     ====================================================

  

   =============================================

 

---

---

    

   ========================================================

---

           

---

         

---

      

---

                         

---

             

---

                         

---

           

---

       

==========================================================

---

---

    ==============================================================

         

  ========================================================

             

             ==================================================

            

---

 

 

 

بالاخانه پُـر نورشـده بود؛ و عـطر گل سـنجت اتاق را می انباشـت، و درون ملکه را

می آشـوبید. ملکه در وسـط بالاخانه قـد راسـت ایسـتاده با تعـجب و حیرت زده هـوا را بوییـد و با اشـتیاق اطرافـش را نگریسـت و به بیرون خیـره شـد و با خود زمزمه کرد:

چه روز رشـنی! چه هـوایی!، بوی بهـشـت می آید . به نظر ملکه جهان دگرگون شـده بود و او رمز آنرا نمی دانسـت، رنگ قـیرین وزیرآباد در تاب ملایم و رنگارنگ پگاه ناپدید شـده بود. حـس و حال شـاد ملکه را به سـوی اُرسی کشـاند، دیگر صدای انفجار راکت نبود و دیگر بوی تـند خون و باروت سـینه^ء وزیرآباد را خفـه نمی سـاخت ملکه گوش به آرامش صبح سـپرد، شگـفـت زده در یافـت که  ...

بقیش ادامه مطلبه

ادامه مطلب

 

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

 

دل غمگین من تنها نشسته                  به دور از وامق و عَذرا نشسته

رها گشته در این آرامش سرد             در این آوای بی پژوا در این درد

شکفته خارهای تیز غربت                در این تنهایی و بیداد خلوت

بیا این دل ندارد طاقتت دور              بیا روشن بکن این شمع بی نور

بیا کاین حال من بی تو خراب است     جهانم بی حضورت چون عذاب است

بیا دستم بگیر ای ماه روشن              بیا آتش نزن بیچاره دل من(1)

نمیدانی که من بی تو چه چیزم؟         شبی بی ماهو خورشیدی کنیزم

دلم گاه از دلت دلدادگی خواست         چرا رفتی مگر این دل چه میخواست؟

چرا ماه دلم تنها برفتی؟                   ز کوه و دشت و از دریا گذشتی؟

چرا دلداده را با خود نبردی؟            چرا این مرده را با خود نبردی؟

چرا آتش زدی بر جسم و جانم؟          بیا دیگر بیا بی تو نتانم!

 

1-اینجا رو بین دل و من بدون کسره بخونید، با کسره وزنش خراب میشه!

 

 ×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

 

و برای آغاز...!

اگه شونت تکیه گامه

پس چرا من تنها شدم؟؟

عزیزم نقطه ته خط برو با خیال راحت

به تو تقدیم این ترانه عوض جواب نامت

هیچی نگوِ می فهممت!!!

سال نو رو به همه تبریک میگم !

امیدوارم این سال ،سالی پر از شادی و عشق واسه همتون باشه!

 

ممنون همه شما ها

 

*****  سیامک *****

 

 

/01/11 توسط حدیث و یاسی

 

نیاز...!!!

 

وقتی که دیگر نبود ،

من به بودنش نیازمند شدم.

وقتی که دیگر رفت ،

من در انتظار آمدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد ،

من او را دوست داشتم.

وقتی که او تمام کرد ،

من شروع کردم .

وقتی او تمام شد ،

من آغاز شدم .

و چه سخت است تنها متولد شدن ،

مثل تنها زندگی کردن

مثل تنها مردن …

 

حرفهای ما هنوز نا تمام ...

تا نگاه ميکنی ،

وقت رفتن است

باز هم همان حکايت هميشگی !

بيش از آنکه با خبر شوی

لحظه ی عزيمت تو ناگزير می شود

ای...

ای دريغ و حسرت هميشگی !

ناگهان چقدر زود

دير می شود !

خیال...!!!؟؟؟

 

بذار خیال کنم هنوز ترانه هامو میشنوی

هنوز هوامو داری و هنوز صدامو میشنوی

بذار خیال کنم هنوز یه لحظه از نیازتم

اگر تمومه قصه مون هنوز ترانه سازتم

بذار خیال کنم هنوز پر از تب و تاب منی

روزا به فکر دیدنم شبا پر از خواب منی

بذار خیال کنم تو دلتنگییات

غروب که میشه یاد من می افتی

تویی که قصة طلوع عشقو

گفتی و دوستت دارمو نگفتی

بذار خیال کنم منم اون که دلت تنگه براش

اونی که وقتی تنهایی پُر میشی از خاطره هاش

اون‌که ‌هنوز‌ دوسش‌داری اون که هنوز هم نفسه

بذار خیال کنم منم اونی که بودنش بسه             

دوباره فال حافظ و دوباره توی فالمی

بذار خیال کنم،بذار اگر چه بی خیالمی

بذار خیال کنم تو دلتنگییات

غروب که میشه یاد من می افتی

تویی که قصة طلوع عشقو

گفتی و دوستت دارمو نگفتی...!!!!!!!

 

زير باران...

 

زیر باران بودم همره غم تنها

چشم زیبایت گشت در آن شب پیدا

با دو چشمت گفتم بی خبر از مایی

از غروب و باران حال ما جویایی؟

هیچ میگویی او زیر باران تنهاست

یاد داری گفتی با تو باران زیباست!!!؟

 تو که گفتی هر شب در خیالم هستی

سرخی چشمانت داده بر من مستی

حال زیر باران با که هم آغوشی

زیر باران با او باده هم مینوشی؟

چشمت آرام چکاند فقط قطره شبنم

لحظه ای بارید او مثل باران نم نم

قطره قطره اشک بر رخم بوسه نهاد

تا گوشودم چشم قلبم از غصه گداخت

گفتم ای سنگین دل تو مبار بر حالم

شیشه را میشکند سنگ اشکت بازم

چشمت از غصه به من خیره ماند و حیران

گفت زیر باران بی توام سرگردا...!!

من چه بودم...!!؟

 

دست تو ياس نوازش در سحرگاه بهاري

اي همه آرامش از تو در سرانگشتت چه داري؟

                                                          در کتاب قصه ي من معني هر دلسپردن
                                                          خود شکستن بود و مردن در غم خود سوگواري

اي همدم اي مرحم اي خط سرنوشتم
 
اي همدم اي مرحم بي تو چه مي نوشتم؟

من چه بودم نقش باطل قايقي گم کرده ساحل

با هزاران زخم بر دل از عزيزان يادگاري

بي نياز از هر نيازي بي خبر از حيله سازي

باگناه پاکبازي باختم در هر قماري!

اي همدم اي مرحم اي خط سرنوشتم ...

من چه بودم شعله ي درد قصه ي خاکستر سرد

زخمي دنياي نامرد قصه ي چشم انتظاري

با من ويرانه از درد دست تو اما چه ها کرد

                                                            اي که با معناي ديگر عشق را آموزگاري

اي همدم اي مرحم اي خط سرنوشتم

اي همدم اي مرحم بي تو چه مي نوشتم؟

 

رنگها...

 

نمیدانم از دسته این غم وشب به کجا پناه ببرم

از هر جاده ای که میگذرم از هر کوهی که رد میشوم

...بازهم غم وشب برای من سفره می چیند

سفره ای که جز رنگ خاکستری وبعد سیاه رنگ دیگه ای به من هدیه نمیدهد

و من فقط باید از این دو رنگ شکمم و مغزم و قلبم و روحم و جسم و...سیر کنم!!!

سفره ای که رنگ سبز برایش گناه است و رنگ قرمز دشمن

رنگ آبی رویا ...

رنگهای شاد برایش بی قانونیست و من اسیر این قانون

دیگر خسته می شم از این قانون

فریاد میزنم...ناسزا میگویم......

سفره را کنار میزنم رنگها رو بهم میدوزم ولی باز همین دو رنگ است نمیدانم چه کنم در بیداری رنگها رو تصور میکنم و سعی می کنم با دستهایم آنها رو بگیرم ولی مثله دختر بچه ای بازیگوش از دستهایم فرار میکند و با من بازی میکند...

گریه می کنم...

زورم به این سفره که نان من است آب من است نمیرسد

هر چه باشد این سفره باز من از آن جان میگرم...

باز هم او همراهم است...آره تنها چیزی یا کسی که هیچوقت ترکم نکرد...

میروم و ناز سفره ام را میکشم سفره ای که از سایه به من نزدیک تر است سفره ای که با من پیر شده است و با من دوست داشتن و یاد گرفته و با من طعم تنهایی رو چشید و با من دیوانه شد و با من خاموش شد..........

 

تو نیستی
اما من برایت چای می ریزم
دیروز هم
نبودی که برایت بلیط سینما گرفتم
دوست داری بخند
دوست داری گریه کن
و یا دوست داری
مثل آینه مبهوت باش
مبهوت من و دنیای کوچکم
دیگر چه فرق می کند
باشی یا نباشی
من با تو زندگی می کنم

بی ستاره

همه ستاره دارند و من هنوز .........
شبی در میان اشکهایم ستاره ای را دیدم باخود گفتم او ستاره ی من است
نمی دانم چرا او هم از کوچه خلوت گونه هایم زود پر زد ....
اکنون عمریست من کوچه گونه هایم را خیس میکنم تا شاید دوباره برگردد....
اما باز ...همه ستاره دارند ومن.......
بی ستاره هستم..........................

گمشده

ياد وهم انگيزجدايي

 

از ميان برگ هاي خاطرات

 

لحظه اي سرخ ميكند

 

بوم سفيد چشم خسته اي را

 

چه خيالي كه دفن شد

 

زير آوار زمان

 

وچه ارزو هايي كه بوي تعفن تيك تاك ساعت را گرفت 

 

و كسي حتي در خلوت خود

 

حس تكرار شدن را درك نكرد

 

وزمان

 

اكنون ارامگاهي است

 

پر از ارزوها و خيالات من

 

كسي نمي داند

 

فردا را

 

شايد بر روي همين گور خويش

 

بر تخت خوشبختي تكيه زنم

 

ولي من اهل اين روزگار نيستم

 

ميروم...

 

و ان دم كه شنهاي زمان از گلوي ساعت زندگي مي ريزد

 

من به دنبال گمشده ي خويش

 

خنجر بر سياهي شب ميزنم

 

تا روزي ديگر را خون غروب ريزم

 

و تشنه به رفتن

 

ميروم...

بارون میاد...

 

بارون میاد تو پشت در باشی ماه تو لباسه یه نفر باشی

بارون و چتر کوچه هم دستن تا ما بهم نزدیک تر باشیم

من ماله یه دنیای کوچیکم دنیای کوچیکی که تاریکه

دورم که باشم از تو میدونم به دوری تو خیلی نزدیکم

تقویم من هر روز غم داره هر روز صدتا متهم داره

دنیام پر از فردا و دیروزه تقویم من امروز و کم داره

صحبت سر امروز و فردا نیست تو دنیای تو واسه من جا نیست

هر جای این کابوس و میگردم انگیزه ای به اسمه رویا نیست

پیراهنه بارون و می پوشم دنیا رو میگیرم در آغوشم

اما چه آسون میرم از یادت وقتی میگی

                                                                                   یادت فراموشم!!!

 

...!!!

 

هر روز برگ برگ خاطر ه هاتم را برایت می خوانم و در آخر منتظر می مانم که تو بهم لبخند بزنی

ولی نه توی هست نه لبخندی!!!فقط این برگهای خاطره ات است که زرد تر میشود

آخر هر برگی سرم را بالا میگیرم تا شاید تو را ببینم

ببینم که با صبوری به دلتنگی هام داری گوش میدی ببینم که تمامه حواست پیشه هر جمله ای که می خوانم هست

ببینم که به من نگاه میکنی و به حرفهام گوش...

ولی باز تا هر جا که چشمهایم می بیند فقط و فقط برگ های زرد است درختان سر به آسمان کشیده تو در تو...

بادها می وزن و در هر وزش حالم را می پرسن بهش می گویم خوبم!!!چرا بهش بگم بدم؟؟؟من که هر ثانیه هر لحظه غم دارم پس چرا به اون بادبگم که غمهاش زیاد تر بشه؟؟؟

اصلا من که اهل درد ودل کردن نیستم وگرنه نمی نوشتم ...

بادهم به تمسخر بهم لبخند میزنه و ترکم میکنه....

غایبه همیشه حاضرم می دونم که از دور مراقبم هستی

میدونم که هروقت گریه میکنم تو خیالم اشکهام و از صورتم پاک میکنی و آخرین قطره اشک که رویه دستهام ریخته بوسه می زنی و من میخندم....میدونم که با خنده های من رنگین کمون میشی.....

ولی نمیدونم چرا از دور مرا نگاه میکنی!!!چرا نمیای و این پاییز و این شبهای دلگیر و از کنارم بر نمیداری؟؟؟

چند سالی است که بهار و لمس نکردم...چند سالی است که خورشید و پر غرور ندیدم...

چند سالی است که شبها خواب درست حسابی  ندارم...تا صبح ستاره های خاموش و میشمارم...تا صبح ماه و جابه جا می کنم...تا صبح باهات تو خیالم حرف میزنم و تو فقط لبخند میزنی وسکوت...

بیا که من این شبها بیشتر انتظارت را میکشم...

بیشتر از هر ثانیه دیگه محتاج نگاههای مهربانتم...

بیشتر از هر دقیقه دیگه محتاج آغوشتم تا پناه ببرم ...

رها بشم از این کابوس...رها بشم از این همه فکر...

دیگه تحمله این همه غم را ندارم...دیگه شبها صدایه گریه ام

هر درختی را به رقص در میاره...

دیگه نمی تونم این برگهای زرد دفتر و ورق بزنم...تو رو از نفسم نزدیک تر می خوام...

چرا به کنارم نمیای؟تو که طاقت ناراحتی من و نداری!!!

پس چرا از دور به این جسمه بی روح نگاه میکنی؟!

چرا  باعث میشی که این کلمه ها با من بازی کنن...چرا باید این کلمه ها به من بخندن...

چرا دوری...

چی می بینی ا زدور؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ظهور کن که از ظهورت بهار جاویدان میشود...

ظهور کن که لبخند خدا رو در صبح پاک ببینم...

ظهور کن برای جاده های بی عابر...ظهور کن برای پرنده های عاشق غزل خون...ظهور کن برای خنده اسفند...

ظهور کن برای...........................برای من!!!

 

 

قفس کوچک...!!

 

هر لحظه حرفی در ما زاده می شود

هر لحظه دردی سر بر می دارد

و هر لحظه

نیازی از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش می کند

این ها بر سینه می ریزند و را ه فراری نمی یابند

مگر این قفس کوچک استخوانی

گنجایشش چه اندازه است....؟؟

بس...

 

خیلی وقته از چشمام بی تو بارون می باره

دل نا امید من تو رو آرزو داره

ای همیشگی ترین آه ای دورترین

                                                                         سوختن کار من است نگرانم

                                                                         منشین....!!!!!!!!!

راست میگفتی تو دیگر اکنون دیر است

دوستی و دوری آخرین تدبیر است

راست میگفتی تو باید از عشق برید

از چنین پایانی به سراآغاز رسید

شکستی و شکستم گسستی و گسستم

چه بودی و چه بودم چه هستی و چه هستم

تو رها از من باش ای برایم همه کس

زیر آواره قفس مانده ام من زنفس

تو و خورشید بلند من و شبهای قفس

بعد از این با خود باش یاد تو ما رو                       بس.........

شکستی و شکستم......

دل نا امید من تو رو آرزو داره..!!؟؟

خداحافظ...

 

Goodbye my love goodbye

As long as you remember me

I never be too far

Goodbye my love goodbye

I always be true

So hold me in your dreams

And I still come back to you

Goodbye my love

Goodbye……

همدم...!!

در کتاب قصه من معنی هر دلسپردن خود شکستن بود و مردن

در غم خود سوگواری...................!!!!

وداع..!!!!!!!!

 

سکوت صدای گامهایم را از باز پس می دهد

با شب خلوت به خانه می روم

گله ای کوچک از سگها بر لاشه سیاه خیابان می دوند

خلوت شب آنها را دنبال می کند

و سکوت نجوای گامهاشان را می شوید

من او را به جای همه بر می گزینم

و او می داند که من راست میگویم

او همه را به جای من بر میگزیند

و من می دانم که همه دروغ میگویند

چه می ترسد از راستی و دوست داشته شدن سنگدل

{برگزیننده دروغها!

صدای گامهای سکوت را می شنوم

خلوتها از با همی سگها بهترند

سکوت گریه کرد دیشب

سکوت به خانه ام آمد

سکوت سرزنشم داد

و سکوت ساکت بود سرانجام!

چشمانم را اشک پر کرده است...

!!!؟

 

اگر مي داني در اين جهان کسي هست که
با ديدنش رخسارت تغيير مي کند
و صداي قلبت آبرويت را به تاراج مي برد؛
مهم نيست که او مال تو باشد.
مهم اين است که فقط باشد؛
زندگي کند؛ لذت ببرد و نفس بکشد.

اسیری...!!

 

اگه از دسته همه خسته شدم به تو که بد جوری وابسته شدم

به تو که نمی تونم راست نگم به چشمهات هر چی دلم خواست نگم

توی دسته تو اسیری خوبه جونم و ازم بگیری خوبه

با اینکه کوهه دردم بااینکه غم زیاده همین که باتو باشم از سرمم زیاده

وقتی لبهات بخندن چشمهات که شاد باشن انگاری که تو دنیا نقل و نبات می پاشن

به دلم میگم که مغرور نشو با تو باشه از دلت دور نشه

نون مجنون و که آجر کردم من که دنیا رو ازت پر کردم

کم نکن سایه تو از رویی سرم با تو که باشم از عالم به درم...

با تو همیشه خوبم یه روزه بی غروبم با اینکه دردمندم دلم می خواد بخندم

با اینکه کوهه دردم...

لحظه...!!؟!

 

همه گویند که من فتنه بر اویم

گر چه دانم همه کس فتنه بر اویند

لیک می ترسم یارب!

نکند راست بگویند؟

....؟؟؟!!

 

اگر ز خاطرات ما , شبی عبور می کنی
خیال قصه می کنی , مرا مرور می کنی

اگر که از شکستنم , غریو می شوی اگر
رها شدی و از جداشدن , سرور می کنی

 اگر که مرده قلب من , اگر که شاد لحظه ات
اگر به قدر لحظه ای , به خود غرور می کنی

اگر سیاه شد شبم , اگر که بی ستاره ام
اگر که روشن آسمان خود , به نور می کنی

به نور ماه و اختران , شبت به جشن می رود
اگر به خواب می روی , خیال دور می کنی

بیا و بی بهانه در , خیال ما قدم بزن
تویی که نبض لحظه را ,  پر از حضور می کنی

بیا و تازه کن مرا , بیا به خواب قصه گو
اگر ز خاطرات ما , شبی عبور می کنی...!!!

 

 

 

دلها همه گرفته ، چشما همه به راهه	قلبهای ساده و خوب ، حالا دیگه هلاکه
زمونه بد خرابه ، عشقا همه سرابه	وفا نداره معنی ، نوشیدنی ها شرابه
می نویسم دست نوشته ، که عشقها بی سرشته	خسته شدم از دنیا ، با اینکه سرنوشته
دل من خسته شده ، پنجره هاش بسته شده	دنبال حقیقته ، از دنیا رسته شده
دوباره دل زیر بارون ، می زنه پر خیلی آسون	میره تا اون ور ابرا ، گم میشه باز توی دالون
داره باز می خوره غصه ، نشونی می خواد بپرسه	نشونیه عشق ساده ، توی ساحل روی ماسه
این ور اون ور میزنه در، اما باز بی فایده بود	اشکهای اومده از چشم ، شده اندازه ی رود
نمی دونم شاید اشتباهی رفته	هفت روزه منتظره اما بازم حرف نفته
حرف بنزین ، حرف سوخته	حرف یارانه ، حقوقا ، باز همون دلهای سوخته
تو بگو ، آره خودت ،چیه بحث امسالمون؟	نمیدونم، شماها چطور؟میدونید؟چطوریه احوالمون؟
هی میگن حدیث ، روایت	میدونین چیه حکایت؟
حکایت اینه که مرغ همسایه غاز شده	دوباره شعر وترانه ها همه ساز شده
اما یکی ، پا نمیشه این وسط بگه چرا؟	نمیگه پر شدن از کینه دلا
باشه خوب منم نمیگم توی شعرم	بهتره یادآوری کنم برم
باشه یادتون که مهربون باشین	اینجوری با همه همزبون باشین

 

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

پنجره ای بیش نیستم

بگشای مرا ای در طلب عشق

بگشای مرا ای منتظر دوست

بگشای مرا تا ببینی علم و سعادت

 بگشای مرا رو به محبت،رو به مهربانی

رو به خدا بگشای مرا،رو به سعادت

بگشای مرا رو به بهشت،رو به آستانه

بگشای تا ببینی مردم جهان را

و ببند مرا روبه بدی ها و زشتی ها

مرا ببند رو به تمام مشکلات و رنج ها

ببندم رو به تمام دروغ ها و نیرنگ ها

و منم دوستی که هم گشاده ام و هم بسته ام می رساند تو را به نیکی

اما بدان که استفاده کنی

از گشاده یا بسته ای در هنگامش

 

××××××××××××××××××××××××××××××××××

 

گل من،رفته ای از بر من،باشد که بدانی تو را دوست دارم

و به عشق دوباره قسم

که من عاشق،دل به تو بستم

چشمهای خیس و گریان

شدم آواره در بیابان

اشک من دوستت دام من

میروی سوی بهشت

ما در آفاق بهشت

تو روی سوی سعادت

ما رویم سوی زرع و کشت

گل من دوستت دارم من

رفته ای مثل باد،دل من نیست شاد

خانه ام ویرانه گشته

چشمهایم در به در دنبال تو گشته

عشق من دوستت دارم من

تو ز من دوری و من با یاد تو

می روم وقت طلوع کنار مو

مینشینم روی ماسه های ساحل

خسته ام از مردم این همه کاهل

ماه من دوستت دارم من

رفته است غروب اکنون

آسمان در آمده ست ز رنگ خون

آمدی در آسمان دل من

شب شده باز آمدی ماه من

ماه من دوستت دارم من

 

×××××××××××××××××××××××××××××××

گل من،رفته ای از بر من،باشد که بدانی تو را دوست دارم

و به عشق دوباره قسم

که من عاشق،دل به تو بستم

چشمهای خیس و گریان

شدم آواره در بیابان

اشک من دوستت دام من

میروی سوی بهشت

ما در آفاق بهشت

تو روی سوی سعادت

ما رویم سوی زرع و کشت

گل من دوستت دارم من

رفته ای مثل باد،دل من نیست شاد

خانه ام ویرانه گشته

چشمهایم در به در دنبال تو گشته

عشق من دوستت دارم من

تو ز من دوری و من با یاد تو

می روم وقت طلوع کنار مو

مینشینم روی ماسه های ساحل

خسته ام از مردم این همه کاهل

ماه من دوستت دارم من

رفته است غروب اکنون

آسمان در آمده ست ز رنگ خون

آمدی در آسمان دل من

شب شده باز آمدی ماه من

ماه من دوستت دارم من

 

××××××××××××××××××××××××××××××××××××

کاشکی هوا بارونی بود

تو دلها مهربونی بود

قلبهای آدما همش

 یه رنگ آسمونی بود

 

کاش عطرها نرگسی بود

ظرف ها هم مسی بود

کاشکی درد ها وغم

فقط مال بی کسی بود

 

کاشکی چشمها شاد بودن

حرفها همش باد بودن

دوستای دیرین و قدیم

هم دیگه رو یاد بودن

 

کاش لبها خندون بود

عکسها روی قندون بود

وقتی که رفتیم مشهد

صحن ها پر از دون بود

 

کاش دلها عاشق بودن

گل ها شقایق بودن

برای زندگی با عشق

کاش همه لایق بودن

 

×××××××××××××××××××××××××××××××

روزگارم بد نیست.

تکه نانی دارم ، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی.

مادری دارم،بهتر از برگ درخت.

دوستانی،بهتر از آب روان.

و خدایی که در این نزدیکی است:

لای این شب بوها ،پای آن کاج بلند.

روی آگاهی آب،روی قانون گیاه.

من مسلمانم.

قبله ام یک گل سرخ.

جانمازم چشمه،مهرم نور.

دشت،سجاده ی من.

من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.

در نمازم جریان دارد ماه،جریان دارد طیف.

سنگ از پشت نمازم پیداست:

همه ذرات نمازم متبلور شده است.

 من نمازم را وقتی می خوانم

 که اذانش را باد،گفته باشد سر گلدسته ی سرو.

من نمازم را،پی ((تکبیرۀ  الحرام))علف می خوانم،

پی((قدمات))موج.

کعبه ام بر لب آب،کعبه ام زیر اقاقی هاست.

کعبه ام مثل نسیم،می رود باغ به باغ، می رود شهر به شهر.

((حجرالاسود))من روشنی باغچه است…

 

 

 

 

۵۷-یارو زنگ میزنه پیتزا فروشی میگه یه پیتزا می خواستم
فروشنده میگه . به نام ... ؟
یارو میگه . اخ اخ . ببخشید .به نام خدا , یه پیتزا می خواستم .

۵۸-ترکه یه شماره تلفن پیدا می کنه زنگ می زنه بهش میگه : ببخشید من شماره تونو پیدا کردم آدرس بدین واستون بیارمش

۵۹-تو می تونی دو میلیون به من قرض بدی ؟ می دونم داری ، کمکم کن به خدا بهت بر میگردونم !
.
.
.
.
.
.
.
التماس یک ترک به یک خودپرداز !

۶۰-افغانیه میره خونیه زنه دزدی زنه میترسه میگه بیا این طلاها اینم پول افغانیه میگه خودتو به اون راه نزن نون خشکا کجان؟

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

۵۴-تو را با غیر خود می بینم صدایم در نمی آید ، دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید ، نشستم باده خوردم خون گریستم کنجی افتادم ، تحمل می رود اما شب غم سر نمی آید

۵۵-قلکمو میشکنم با نصف پولش نازتو میخرم ، با نصف دیگش مداد رنگی تا نازتو بکشم

۲۴-این SMS تنها برای بیدار کردن شما ارسال شده و هیچ ارزش دیگری ندارد حالا می تونی بری بخوابی شب بخیر......

۲۵-پاشو سرت از رو متکا افتاده پایین 
۲۶-از اونجایی که شتر در خواب بیند پنبه دانه،گهی لپ لپ خورد گه دانه دانه، وظیفه خودم دونستم بیدارت کنم! آخه داشتی بالشتتو می خوردی!

۲۷-ببخشید که دیر وقته ولی یه سوال داشتم که خیلی وقت میخواستم ازت بپرسم که الآن یادم اقتاد : ایران به کشورهای دیگر نفت میفروشه بشکشو پس میگیره یا با بشکه میده؟!؟!؟!؟

۲۸-سلام .... تو رو خدا ببخش ... نمی‌خواستم این موقع شب بیدارت کنم ..... واقعاً ببخش .... سعی کن درکم کنی ... من موبایلم گم شده زنگ بزن به گوشیم تا ببینم کجاست !. شرمنده‌ام

۲۹-ای بابا هر شب من باید عین اسکلا با اس ام اس بیدارت کنم ؟ خوب خودت مث بچه ادم پاشودیگه ۳۰-اگه خوابی بیدار شو .اگه بیداری بشین .اگه نشستی پاشو راه برو .اگه راه میری بدو. اگه میتوی یه پشتک بزن و خوشحال باش که از طرف من یه اس ام اس اومده واست

۳۱-با سلام اینجا تهران است. ساعت ? بامداد ... صدای مردم آزار

۳-سوزن رفاقت در تیوپ قلبم فرو رفت و گفت: فییییییییییس تازه فهمیدم پنچرتم رفیق!

۴-پدال دنده موتورتیم با پا بزن تو سرمونو خلاصمون کن!
۵- پوست موز زیر پاتم ، حال میکنم اگه افتخار بدی پاتو بذاری روم !
۶-به لوتی میگم : آب بده دریا میده ، میگم گل بده گلستان میده ، میگم معرفت و دوستی بده همش شماره تو رو میده !!
۷-آب دماغتیم…آنتی هیستامین بخور ، فنا شیم
۸-باد معدتیم فشار بیار هوا شیم

۹-قرمزی چشاتم نفازلین بریز فنا شیم
۱۰-پی پیتیم سیفونو بزن فناشیم
 ۱۱- بند کفشتیم گره بزن خفه شیم
۱۲-کش شلوارتم رفیق ولم کن تا آبروتو ببرم
۱۳-سیگارتیم بکش تا دود شیم
۱۴-زنگ در خونتم هر کس تو رو بخواد باید منو بزنه
 ۱۵-چروک لباستیم اتو بزنی هلاک شدیم!

۱۶-تریپ مرام : کلنگتم عمله !!

۱۷-سلامی به گرمی آش رشته که با پیازداغ روش نوشته :

“مرامت منو کشته“

۱۸-میگن نارنگی چون پوستش زود کنده میشه

پیش مرگ همه ی میوه هاست !

نارنگیتیم هلو !

۱۹-این اس ام اس رو میزنم به سلامتی همه خوبا

که سخت مشغول شطرنج زندگی اند

و نمیدونن ما مات رفاقتشون هستیم

۲۰ـدیروز روز جهانی آوارگان بود، توقع داشتم یه تشکر خشک و خالی از ما میکردی که یه عمریه آوارتیم !!!

۲۱-بزرگترین دشمن آدم پوله:هر چی دشمن داری بده به من و خودتو خلاص کن!

۲۲-میگی پول چیه ؟ پول مثه چرک دسته / پس همشو بده من ، نذار چرک شه دستت !

 

  

چه بیهوده کاری است نشستن و گفتن. ثانیه ها را به خدمت واژه ها گرفتن و کاغذهای سفید را خط خطی کردن. من هنوز رفتن را نمیشناسم. حتی یک قدم هم برتن جاده نساییده ام.من هنوز نه پروانه ها را میشناسم نه کبوتران را. من این جایم. نه به آبی ترین آسمان رسیده ام ونه به بی رنگ ترین دریاها. من هنوز در بند واژه هایم. هرچه می گویم مرا بیشتر به عذاب رهایی مبتلا می سازند. فکر کنم پیش ازاین هم گفته ام که خواهم رفت!!! غروب است. یک غروب آرام و دلتنگ. امروز هم تمام شد و من هنوز این جایم وبرتن سفید کاغذها خطوط دلتنگی ام را می نگارم. ولی نه، فردا، فردا بی تردید خواهم رفت. می روم به اوج؛ می روم تا نهایت عشق.شاید آنجا مکانی را بیابم تا در آن لحظه ای به آن آرامش جاودانه برسم. به آن گمشده ای که سالهاست بی نتیجه در جستجویش کوچه پس کوچه های دلتنگی را طی کرده ام. با دوبال شکسته پرخواهم زد وهمچون پرستوهای مهاجر به شهر زیبای عشق پرخواهم کشید. آری اینک این منم با کوله باری از خاطرات تلخ و شیرین وبا امید به فردایی که شاید هرگز نیاید.این منم و زیرلب می گویم: «فردا خواهم رفت»

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

	وبعد از رفتنت...
شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی، ترا با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تورا از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید، با حسرت جدا کردم وتو درپاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم حیران وسرگردان چشمانی است رویایی ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تورا در دشتی ازتنهایی وحسرت رها کردم همین بود آخرین حرفت ومن بعد ازعبور تلخ وغمگینت حریم چشم هایم را به روی اشکی ازجنس غروب ساکت ونارنجی خورشید واکردم نمی دانم چرا رفتی نمی دانم چرا، شاید خطا کردم وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا، تا کی، برای چه، ولی رفتی وبعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید وبعداز رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت وبعداز رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد وگنجشکی که هرروزازکنارپنجره با مهربانی دانه برمی داشت تمام بال هایش غرق دراندوه غربت شد وبعداز رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود وبعداز رفتنت انگارکسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت کسی حس کرد من بی تو هزاران بار درلحظه خواهم مرد وبعداز رفتنت دریا چه بغضی کرد کسی فهمید تو نام مرا ازیاد خواهی برد ومن با آنکه می دانم توهرگز یاد من را باعبور خود نخواهی برد هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام برگرد! ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد وبعداز این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت: تو هم درپاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق وانتخاب آن خطا کردم ومن درحالتی مابین اشک وحسرت وتردید کنارانتظاری که بدون پاسخ و سردست ومن دراوج پاییزی ترین ویرانی یک دل میان غصه ای ازجنس بغض کوچک یک ابر نمی دانم چرا؟ شاید به رسم وعادت پروانگی مان باز برای شادی وخوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم...
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

	کاش...
کاش میشد در پناه سایه ها عشق را باوسعتش تکثیر کرد وقتی که تورا در آغوش گرفتم دلم میخواست چون ابر بهاری بگریم و بگویم دلم برای نگاهت تنگ میشود خواستم بگویم که هرشب سر سجاده ی نور برایت دعا میکنم اما بغض نه توان حرف زدن را میداد نه هوای گریستن. رفتی و زمزمه های خداحافظی ات در این جاده بی انتها محو شد رفتی تادر غربت برای خود جاوا کنی و غم غربت شقایق رابا دستان هنرمندت ترسیم کنی.رفتی، کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم وچقدر دلم برایت تنگ میشود...
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

	ساده باشیم...
ساده باشیم بگذاریم احساس هوایی بخورد کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ کار ما این است که در افسون گل سرخ شناور باشیم!
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

	گمگشته
من به مردی وفا نمودم و او پشت پا زد به عشق و امیدم هر چه دادم به او حلالش باد غیر آن دل که مفت بخشیدم دل من کودکی سبک سر بود خود ندانم چگونه رامش کرد او که میگفت دوستت دارم پس چرا زهر غم بجامش کرد اگر از شهد آتشین لب من جرعه ای نوش کردو شد سر مست حسرتم نیست زآنکه این لب را بوسه های نداده بسیار است باز هم در نگاه خاموشم قصه های نگفته ای دارم باز هم چون به تن کنم جامه فتنه های نهفته ای دارم باز هم میتوان به گیسویم چنگی از روی عشق و مستی زد باز هم میتوان در آغوشم پشت پا بر جهان هستی زد باز هم میدود به دنبالم دیدگانی پر از امید ونیاز باز هم با هزارخواهش گنگ میدهندم به سوی خویش آواز باز هم دارم آنچه را که شبی ریختم چون شراب در کامش دارم آن سینه را که او میگفت تکیه گاهیست بهر آرامش زآنچه دادم به او مرا غم نیست حسرت و اضطراب و ماتم نیست غیر از آن دل که پر نشد جایش به خدا چیز دیگرم کم نیست کو دلم کو دلی که برد و نداد غارتم کرده، دل میخواهم دل خونین مرا چه کار آید دلی آزادو شاد میخواهم دگرم آرزوی عشقی نیست بی دلان را چه آرزو باشد دل اگر بود باز می نالید که هنوزم نظر باو باشد او که از من برید و ترکم کرد پس چرا پس نداد آن را وای برمن که مفت بخشیدم دل آشفته حال غافل را... فروغ فرخزاد
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

	سردرگمم...
دیگه نمیدونم باید چیکار کنم از فکر کردن خسته شدم هرچی فکر میکنم به هیچ نتیجه ای نمیرسم سردو راهی موندم، دلم یه حرف میزنه عقلم یه حرف دیگه. میخوام به حرف عقلم گوش بدم اما دلم التماس میکنه و ضجه میزنه که نشکنمش. میخوام به حرف دلم گوش بدم اما عقلم اعتراض میکنه و منو از کارم منصرف میکنه. چرا حرف عقلم و دلم یکی نیست؟! منی که یه عمر دیگرانو راهنمایی کردم حالا توی کار خودم موندم چرا اینجوری شدم؟ چرا نمیتونم مثل همیشه تصمیم بگیرم؟ چرا راه درستو تشخیص نمیدم؟ خدا جون قربون مهربونیات کمک کن تا بهترین راهو انتخاب کنم. هرچند بنده ی بدی هستم و گاهی از یادت غافل میشم اما تنهام نزار که بی تو هیچم....

 

میرم نه بخاطر اینکه کم آوردم..

نه بخاطر ضعفم که عاشق بودنمه..

میرم چون ممنوع نوشتن شدم..

میرم چون مثل یک مرد پای قول و قسمم موندم..

وفادار موندم و جفا دیدم..

میرم چون "دلیل نوشتن و بودنم" نمیخواد که ازش بنویسم..

میرم چون عاشقم و نمیخوام عشقم ناراحت بشه..

میرم چون دیوونه وار دوستش دارم و می پرستمش..

اما نوشته هام سنگینه..

میدونم.. سختشه.. پس باید رفت..

اینطوری تنهاتر میشم..

منزوی تر..

اما مجبورم برم..

شاید خدا خواسته..شاید..

از همه دوستان ممنونم که تا آخرین پست تنهام نذاشتن

فراموشم نکنین

اینم آخرین پست..

..

..

نوروز که ميرسد

ماهی‌های دنيا عزا ميگيرند

که عجيب قومی هستند ايرانی‌ها

که عيدشان که ميشود

کوچک‌های ما را از رودخانه

به تُنگ تَنگ مياندازند

و بزرگ‌هايمان را ميگذارند

لای سبزی پلو

و ميخورند!

ولی اشکالی نداره

در عوض این 13 روز

مردم کلی ناز این ماهی قرمزا رو می کشن..

کاش منم یه ماهی بودم..

یه ماهی قرمز کوچولو..

شاید علی منو واسه ۱۳ روز دوست داشت..

فقط ۱۳ روز..

..

عید همه مبارک..سال خوبی داشته باشین..

سر سال تحویل منو یادتون نره!!

دعام کنین..

چون خیلی تنهاااااااااام

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

 

 

 

میرم نه بخاطر اینکه کم آوردم..

نه بخاطر ضعفم که عاشق بودنمه..

میرم چون ممنوع نوشتن شدم..

میرم چون مثل یک مرد پای قول و قسمم موندم..

وفادار موندم و جفا دیدم..

میرم چون "دلیل نوشتن و بودنم" نمیخواد که ازش بنویسم..

میرم چون عاشقم و نمیخوام عشقم ناراحت بشه..

میرم چون دیوونه وار دوستش دارم و می پرستمش..

اما نوشته هام سنگینه..

میدونم.. سختشه.. پس باید رفت..

اینطوری تنهاتر میشم..

منزوی تر..

اما مجبورم برم..

شاید خدا خواسته..شاید..

از همه دوستان ممنونم که تا آخرین پست تنهام نذاشتن

فراموشم نکنین

اینم آخرین پست..

..

..

نوروز که ميرسد

ماهی‌های دنيا عزا ميگيرند

که عجيب قومی هستند ايرانی‌ها

که عيدشان که ميشود

کوچک‌های ما را از رودخانه

به تُنگ تَنگ مياندازند

و بزرگ‌هايمان را ميگذارند

لای سبزی پلو

و ميخورند!

ولی اشکالی نداره

در عوض این 13 روز

مردم کلی ناز این ماهی قرمزا رو می کشن..

کاش منم یه ماهی بودم..

یه ماهی قرمز کوچولو..

شاید علی منو واسه ۱۳ روز دوست داشت..

فقط ۱۳ روز..

..

عید همه مبارک..سال خوبی داشته باشین..

سر سال تحویل منو یادتون نره!!

دعام کنین..

چون خیلی تنهاااااااااام

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤